ABD ve İsrail güdümündeki "Gazze İnsani Yardım Vakfı" kanalıyla kurulan sözde insani yardım dağıtım noktalarında 27 Mayıs'tan bu yana yüzlerce kişi hayatını kaybetti, binlercesi yaralandı.
Gazze'deki hükümetin Medya Ofisinden dün yapılan açıklamada, şu ana kadar ölen Filistinli sayısının 788, yaralı sayısının da 5 bin 199 olduğu açıklandı.
Gazze'nin kuzeyindeki Beyt Hanun sakinlerinden olup savaş boyunca en az 15 kere yer değiştirdikten sonra Gazze İslam Üniversitesi'ne sığınan Muslih ailesinin 10 yaşındaki oğulları Muhammed'in hayatı da bu sözde yardım dağıtım noktalarında tamamıyla değişti.
10 Haziran'da babasının peşinden Gazze Şeridi'nin orta kesimindeki Netzarim Koridoru'na giden Muhammed, İsrail'in saldırılarında uzuvlarını kaybeden binlerce çocuktan biri oldu.
Muhammed'in babası Ömer Muslih, oğlunun sağ bacağının ampüte oluşuna kadar giden süreci AA'ya anlattı.
10 kişilik bir ailesi olduğunu ve karınlarını doyurmak için daha önce pek çok kez yardım dağıtım noktalarına gittiğini söyleyen baba, son gidişinde akşam yola çıktığını ve ertesi gün sabaha kadar un almak için beklediğini, geç kalınca da ailesinin endişelendiğini kaydetti.
Muhammed ile halasının, onu aramak için Netzarim'e geldiğini belirten baba Ömer, İsrail ordusunun saldırısında oğlunun bacağına şarapnel isabet ettiğini, doktorların 10 gün boyunca bacağı kurtarmak için çalıştığını ancak başarılı olamayınca kesmek zorunda kaldıklarını ifade etti.
Oğlunun küçük yaşına rağmen onun "sağ kolu" olduğunu anlatan Ömer, şöyle konuştu:
"Hep bana yardım ederdi, onunla şu taşır, aşevlerine gider yemek getirirdik. Artık ona ihtiyaç duyduğum zamanlarda ampüte olduğunu hatırlıyor ve yardım istemekten vazgeçiyorum. Eskiden o bana yardım ederdi şimdi ben ona."
Gazze'de güven içinde yiyecek alabilecekleri yerler olmadığı için böyle tehlikelere atılmak zorunda kaldıklarını ifade eden baba, yaşadığı üzüntüyü ve temennilerini şöyle anlattı:
"10 yaşındaki bir çocuk, çocukluğundan ve geleceğinden oldu. Artık oyun oynayamayacak, bisiklet binemeyecek, koşamayacak, futbol oynayamayacak. Savaşın sona ermesini, sınır kapılarının açılmasını ve oğlumun dışarı çıkıp protez bacak taktırarak kaybettiği çocukluğuna kavuşmasını istiyorum. Kendi işini kendisi görebilsin, okula gidebilsin."
Bacağını ve çocukluğunu kaybetmiş olmanın şokunu yaşayan küçük Muhammed ise şimdilerde koltuk değneklerinin girdiği yeni hayatına alışmaya çalışıyor.
"İsrail, bizi çocukluğumuzdan mahrum bıraktı. Arkadaşlarımızdan olduk, okullar bombalandı, bir şeyler satın alacağımız dükkan kalmadı, yiyecek yok." diyen Muhammed, hem bacağını hem de çok sevdiği kuzenini kaybetmekten duyduğu üzüntüyü ağlayarak anlattı.
Muhammed, "Dışarda tedavi olmak ve diğer çocuklar gibi oynamak istiyorum. Bisiklete binmeyi seviyor ve özlüyorum. Halamın çocuklarıyla futbol oynamak istiyorum." diyerek temennilerini sıraladı.
PODCASTTÜMÜNÜ GÖR
PODCAST
