Işıl Ademoğlu, një mësuese për arsimin parashkollor në Mersin të Türkiyes, krijon vepra arti me farat, lëvoret e pemëve, degët dhe bimët e thara që mbledh.

Ajo punon në shkollën fillore "Hatice Uluğ", ndërkohë, 42-vjeçarja është rritur me dashurinë për natyrën, sepse rajoni ku ajo jeton është i ndërthurur me natyrën.

Ademoğlu, e cila shkon në shëtitje në natyrë sa herë që i jepet rasti, filloi të mbledhë fara, lëvore pemësh, degë dhe bimë të thata që hasi gjatë shëtitjeve të saj.

Mësuesja vendosi të kombinojë materialet e grumbulluara me kalimin e kohës dhe projektoi skulptura të vogla.

Ademoğlu, e cila ka filluar të bëjë më shumë skulptura çdo ditë, prezantoi veprat e saj në ekspozitën e parë vitin e kaluar.

Ajo gjithashtu dëshiron të hapë një ekspozitë jashtë vendit, ndërsa vazhdon të krijojë vepra me materiale që mbledh nga natyra.

- "Natyra është vendi ku shërohem"

Mësuesja Işıl Ademoğlu tha për Anadolu se skulpturat e saj i japin frymëzim. Duke shpjeguar se ajo ka qenë e interesuar për bimët që në fëmijëri, Ademoğlu tha: "Bota magjike e bimëve më ka tërhequr gjithmonë që nga fëmijëria. Bimët ishin lodrat e mia. Ndërsa miqtë e mi luanin me topa ose materiale të tjera, unë luaja me bimë".

"Nuk filloi papritmas dëshira për të bërë skulptura. Meqenëse bimët më magjepsin kudo që shkoj, marr një farë dhe e vendos në xhep, pastaj marr një farë ose një copë gjetheje nga diku tjetër. Pas një kohe, fillova t'i bashkoja. Fillova të bëja copa të vogla. Sigurisht që në fillim nuk mund ta bëja kaq profesionalisht. Ndërsa e bëra këtë, kuptova se një proces meditimi po zhvillohej për mua. Ashtu siç prek dhe ekzaminoj bimët kur jam në natyrë, bëj të njëjtën gjë kur bëj skulptura. Dyert e një bote tjetër filluan të më hapeshin. Kjo është arsyeja pse nuk mund të dorëzohem kurrë nga këtu, këtu shërohem”, tha ajo.

Ademoğlu tha se filloi të hulumtonte emrat e bimëve që përdorte në skulpturat e saj dhe se si ato përdoreshin në mjekësi dhe se kjo ishte e mirë për të.

- "Unë dua që puna ime të frymëzojë më shumë njerëz"

Ademoğlu theksoi se ata që e kanë parë punën e saj kanë qenë shumë të befasuar. "Ata e perceptojnë këtë si riciklim. Megjithatë, ky nuk është riciklim. Këto materiale tashmë po transformohen vetvetiu në natyrë. Qëllimi im nuk është të ricikloj, por të shoh të padukshmen. Kur kuptoj që edhe njerëzit i shohin këto skulptura dhe e shikojnë natyrën me sy të ndryshëm, shërohem edhe më shumë. Sa herë që i bëj, një buzëqeshje shfaqet në fytyrën time. Një mik i imi tha: 'Sa herë që mërzitem, hap faqen tuaj, shikoj statujat dhe buzëqesh, më vjen shumë mirë'. Dua që puna ime të frymëzojë më shumë njerëz", thotë mësuesja Ademoğlu.