Më shumë se 6.000 pjesëmarrës në “Marshin e Paqes” mbërritën pas një ecjeje treditore në Qendrën Përkujtimore të Srebrenicës në Potoçari për të marrë pjesë në përkujtimin e 30-vjetorit të gjenocidit kundër boshnjakëve të kryer në korrik 1995 në Srebrenicë, raporton Anadolu.

Pjesëmarrësit u nisën nga Nezuku, në Komunën e Sapnës, tri ditë më parë në një udhëtim prej më shumë se 100 kilometrash.

Ata udhëtuan përgjatë rrugës që banorët e Srebrenicës përdorën në verën e 30 viteve më parë në tentativë të arrinin në territorin e lirë – Tuzlla ose Klladanj.

Marshi i Paqes përfshiu një numër të madh të rinjsh dhe njerëzish nga vende të ndryshme të botës, të cilët në këtë mënyrë i bëjnë homazhe viktimave të gjenocidit në Srebrenicë, por gjithashtu dërgojnë mesazh se kjo nuk do t’i ndodhë më kurrë askujt.

Pjesëmarrësit e Marshit të Paqes marrin pjesë më vonë në transferimin e arkivoleve nga salla e ish-Fabrikës së Baterive në Potoçari, ku mbërritën dje. Nesër, ata do të marrin pjesë në funeralin kolektiv për shtatë viktima të gjenocidit.

Marshi i Paqes, i cili po organizohet për herë të 21-të këtë vit si pjesë e përkujtimit të 30-vjetorit të gjenocidit kundër boshnjakëve në “Zonën e Sigurt të Kombeve të Bashkuara” në Srebrenicë, përfaqëson një lloj shërimi të traumave për të mbijetuarit e Srebrenicës, por edhe detyrim për të treguar përvojat dhe historitë e tyre dhe për t’ua përcjellë ato brezave të rinj.

Marshi i Paqes synon gjithashtu të ndërtojë, përmirësojë dhe ushqejë një kulturë kujtimi të gjenocidit kundër boshnjakëve në Srebrenicë, dhe të parandalojë mohimin dhe relativizimin e krimit të gjenocidit.

Marshi zgjat tri ditë dhe pjesëmarrësit ecin në një shteg rreth 100 kilometra të gjatë nga Nezuku në Potoçari.

Boshnjakët e përdorën këtë shteg në drejtim të kundërt, nga Potoçari në Nezuk, në korrik të vitit 1995, gjatë pushtimit dhe kapjes së “Zonës së Sigurt të Kombeve të Bashkuara” të Srebrenicës nga formacionet ushtarake dhe policore serbe.

Pjesëmarrësit e “Marshit të Paqes” ecin rreth 30 kilometra në ditë dhe përshkimi i shtegut është jashtëzakonisht i mundimshëm dhe kërkon përgatitje të mirë fizike nga pjesëmarrësit.

Deri më tani, në Qendrën Memoriale të Srebrenicës në Potoçari janë varrosur 6.765 viktima të gjenocidit, ndërsa 250 viktima janë varrosur në varreza lokale me kërkesë të anëtarëve të familjes.

Viktimat e gjenocidit janë gjetur në 150 lokacione të ndryshme, prej tyre, në 77 varre masive të zbuluara pas luftës. Viktima më e re e varrosur në Potoçari deri më tani ishte një vajzë e porsalindur, Fatima Muhiq, dhe më e madhja ishte gjyshja Shaha Izmirliq, e lindur në vitin 1901.

Ende vazhdojnë kërkimet për më shumë se një mijë viktima të gjenocidit në Srebrenicë.

Në vitin 2007, Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë në Hagë solli ​​një vendim ku thuhej se Ushtria e Republikës Sërpska (VRS) kreu gjenocid në korrik 1995 në Srebrenicë, e cila atëherë ishte zonë e mbrojtur nga OKB-ja.

Tribunali i Hagës, Gjykata e Bosnjë dhe Hercegovinës dhe gjyqësori në Serbi dhe Kroaci deri më tani kanë dënuar gjithsej 54 persona me 781 vjet burgim dhe pesë burgime të përjetshme për gjenocid dhe krime lufte. Ndër të tjerë, presidenti i kohës së luftës i Republikës Sërpska dhe komandanti i ushtrisë së atij entiteti, Radovan Karaxhiq dhe Ratko Mlladiq, u dënuan me burgim të përjetshëm.