Сиријците кои трагаат по исчезнатите роднини пребаруваат низ личните документи пронајдени во притворен центар во Дамаск

ДАМАСК (АА) - По падот на режимот на партијата Баас во Сирија, семејствата на исчезнатите бараат по нивните траги со пребарување низ личните карти и пасошите пронајдени во притворниот центар во воздухопловната база Мезех во Дамаск, пишува Анадолу.

По соборувањето на режимот на партијата Баас во Сирија на 8 декември, илјадници семејства се обидуваат да ги најдат своите најблиски со кои не биле во контакт со години.

По откривањето на тајниот притворен центар на воениот аеродром Мезех во Дамаск, многу семејства почнаа да доаѓаат на местото, надевајќи се дека ќе најдат траги за исчезнатите.

Тие сега бараат трага во стотици лични карти и пасоши за кои се верува дека им припаѓаат на поединци кои се држени во центарот.

„Го бараме брат ми Маџид. Дознавме дека бил во 'црвеното' одделение на затворот Седнаја. Беше затворен во 2016 година. Барав низ сите безбедносни единици и затворите во Дамаск, но не можев да го најдам“, изјави Ибрахим Абдуласкер за Анадолу.

Абдуласкер рече дека дошол во притворниот центар на воениот аеродром Мезех со надеж дека ќе најде трага од неговиот брат.

„Не најдов ниеден доказ дали е жив или мртов. Ако е жив, дали е психички стабилен? Не знам ништо за него. Тука сум на воениот аеродром Мезех. Кога режимските сили избегаа, фрлија надвор сè - лични карти, пасоши, сè. Овие документи се можеби мојата последна надеж да го најдам мојот брат, сè уште не сум нашол ништо, ако некој го познава нека нè контактира.“

- „Нè спасија нашите браќа револуционери“ -

Јусуф Халдан, кој бил приведен и мачен во овој притворен центар, за новинарот на Анадолу го раскажа своето искуство.

„Нè спасија нашите браќа револуционери. Ме држеа овде околу месец и половина. Силите на режимот ни ги исфрлија надвор нашите лични карти и личните работи, а потоа побегнаа. Дојдов да си ја најдам личната карта. Имав некои лични работи овде, но сега не знам каде се“, рече Халдан.

Тој се присети на тортурата во притворниот центар.

„Многу луѓе претрпеа неправда. Затворениците беа невини. Никој од нив немаше крв на рацете“, заклучи Халдан.