АНКАРА (АА) - Членот на жирито на „Istanbul Photo Awards 2021”, Горан Томашевиќ, истакна дека му претставувало чест да биде дел од натпреварот кој е од врвен квалитет, јавува Агенција Анадолија (АА).
„Прекрасно е. Ова е натпревар што е сакан и е од врвен квалитет, а јас сум почестен што годинава сум член на жирито“, рече Томашевиќ, инаку фоторепортер на „Ројтерс“.
„Би ги охрабрил сите да се пријават. Би требало да се пријавам наредната година, кога нема да бидам во жирито. Обожавам да се натпреварувам. Го сакам тоа“, изјави Томашевиќ.
Тој порача дека на натпреварот треба да се пријават особено оние со прецизни или уникатни фотографии. „Би ги охрабрил сите да учествуваат во секоја категорија на натпреварот, затоа што имам многу колеги и им велам да учествуваат наредната година“.
Во својата прва година како член на жирито на натпреварот, Томашевиќ даде свои впечатоци за жирито.
„Жирито - некои луѓе што ги познавав, некои луѓе што никогаш не сум ги сретнал. Но, едноставно се погодивме. Беше многу брзо. Иако не се согласуваме за одредени работи, секој од нас беше опуштен, позитивен и со поддршка. Беше лесно да се дојде до заклучок за она за што веруваме дека е најдобро. Значи, имаше навистина и одлични работи. Сите членови на жирито беа навистина импресивни. И навистина уживав во тоа и ми беше лесно како професионалец да придонесам со мојата проценка затоа што сите завршија фантастична работа.“
Пофалувајќи го квалитетот на фотографиите доставени во седмиот круг на натпреварот, тој рече: „Видов неколку неверојатни дела. Секако не можевме да доделиме награди на секого. Затоа е натпревар.“
„Но, само сакам да кажам дека доколку некој не добил награда, не треба да се разочара, бидејќи имаше многу навистина добри дела. Навистина ни беше тешко да одлучиме.“
Поради пандемијата на коронавирусот, што се шири низ светот повеќе од една година, жирито ги оцени и избра победнички фотографии преку онлајн платформата развиена од тимот на Агенција Анадолија исклучиво за натпреварот.
„Живееме во време на пандемијата на коронавирусот. Беше фрустрирачки да не ги видам и запознаам генијалците, седејќи едни покрај други и дискутирајќи за фотографиите.“
Тој рече дека сè било совршено, едноставно и јасно. Иако, како што нагласи, не е техничко лице, немал потешкотии да ги следи фотографиите и да донесе проценка.
Томашевиќ му честиташе на фотографот од Бангладеш, Мохамед Шајахан, за неговата фотографија насловена „Љубов на мајката“, што беше прогласена за „Фотографија на годината“.
„Отсекогаш ми било тешко да опишам и да објаснам за некои фотографии зошто се најдобри или зошто ги сакаме“, рече тој.
„Тешко е затоа што едноставно, тие само се издвојуваат, само блескаат кога ги гледате и сте во жири на натпревар, па дури може да бидат и мои фотографии или фотографии од други“, рече тој, додавајќи: „Мојот колега заврши многу добра работа.”
Тој рече дека една од причините зошто ја сакал фотографијата „Љубов на мајката“ е тоа што и покрај нејасната позадина и тоа што е направена во црно-бела техника, било многу јасно дека ова е времето во кое живееме, со вирусот и сè, и со тоа фотографијата е емотивна.
„За мене, не можеше да биде појасно“, рече тој.
Во врска со фотографијата на Шајахан, тој рече дека едноставно, сликата само блеска и е совршена.
„Таа е во фокусот. Убаво е составена. Удира в очи. Тоа е тоа“, додаде тој.
Томашевиќ рече дека нема одредени критериуми за него при изборот меѓу пријавените фотографии. Истакна дека фотографиите што имаат технички недостатоци сепак можат да бидат добри.
„Понекогаш во минатото, ми се допаѓаа некои фотографии. Иако не беа технички совршени, тие сепак беа добри. Значи, тоа е совршено“, додаде тој.
„Што се однесува до добрите фотографии, не треба да ги опишувате. Или ги гледате веднаш или не.“
Томашевиќ се осврна и на почетокот на својата кариера.
„Војната ја погоди мојата земја кога бев навистина млад. Значи, немаше друг избор освен да се оди во оваа насока во бизнисот. За жал, тоа се случи. Посакувам никогаш да не се случи овде.“
Тој продолжи да ги споредува минатото и сегашноста на фоторепортерството, раскажувајќи како овој сектор станува побарувачки со развојот на технологијата.
„Кога започнав да работам за Ројтерс и првите фотографии ги направив како хонорарец во 1990-тите, јас сè уште печатев фотографии во моите хотелски соби и пишував со машина за пишување. Ќе испратевме една, две или три фотографии, по една приказна максимум. Кога почнавме да ги набавуваме сите тие скенери и лаптопи, тогаш требаше да доставуваме повеќе фотографии.“
Честитајќи им на победниците од сите категории, Томашевиќ го привлече вниманието на предизвиците за правење единечна или серија фотографии.
„Она што го научив од најголемите професионалци е дека може да кажете повеќе со една единечна фотографија - целата приказна. Верувам дека единечната фотографија е најпредизвикувачка“, изјави тој.
„Да го опишам ова, се сеќавате кога ви реков дека во 1990-тите требаше да доставиме две фотографии, една хоризонтална за насловната страница и една широка за написот внатре. Така, со овие две фотографии бевме предизвикани да ги опишеме најголемите настани во светот во тоа време“, рече тој.
Истакнувајќи ја важноста на пораката на една фотографија, Томашевиќ рече: „Група фотографии [дури и да се добри], не значи дека ја раскажуваат приказната. Значи, ова е предизвик: како да ја презентирате својата приказна.“
„Значи, верувам дека и двете работи се предизвикувачки. За мене лично како фотограф, предизвикот беше единствен, но приказните исто така не се лесни и како ќе го 'спакувате' тоа е многу важно“, рече тој.
„Јас го гледам тоа така и така бев обучен“, вели Томашевиќ.
Тој рече дека е задоволен од развојот на квалитетни камери во паметните телефони и нивната широка употреба.
„Навистина верувам во денешниот свет на телефони и таблети. Луѓето повеќе ги гледаат и листаат фотографиите, отколку во весниците во старо време. Затоа велам дека фотографијата е поважна од кога било досега.“
„Мислам дека е поважно од кога било. Колку повеќе гледаме на тоа, има повеќе ефекти врз луѓето отколку во минатото.“
Критички настроен кон работодавците кои бараат нивните фотографи да снимаат видеа, Томашевиќ рече: „Мислам дека принудувањето на луѓето да прават видеа и фотографии истовремено е апсолутно убивање на фотографијата.“
Тој рече дека смета оти тоа не е добро за нив, но дека разбира дека тоа е времето во кое живееме.
„Секако, ова е во фотографија со вести. Има моменти каде ако ги промашиш, тие никогаш нема да се вратат“, рече Томашевиќ. „Ако сакате да имате запаметена слика, тогаш треба да бидете фокусирани на работата и да работите напорно.“
Томашевиќ ги потсети читателите на Агенција Анадолија дека фоторепортерот доаѓа со одредени одговорности и предизвици и зборуваше за најпредизвикувачките моменти со кои се соочил како фотограф.
„Имам неколку [предизвикувачки моменти], но еден од нив дефинитивно се случи во Ирак во 2003 година, кога американската Армија или маринците случајно убија и повредија некои од нашите колеги“, рече тој.
„За жал, вакви работи понекогаш се случуваат. И ова беше можеби највпечатливиот или најтешкиот момент во мојата кариера, изгубив добар пријател и колеги“, продолжи тој.
„Ова е често работата на која помислувам. Каде понекогаш е таа тенка линија меѓу правењето на добра фотографија и борбата за опстанок? Со секоја задача што ја завршувам, по неа кога се враќам и им раскажувам на пријателите секогаш постои некоја тага или среќа во тие моменти.“
Тој рече дека разновидните фотографии што биле поднесени биле одлични и покрај пандемијата на Ковид-19 и им честиташе на своите колеги низ светот за одличните дела со импресивна разноличност во овој период.
„Јасно ми е зошто имавме многу од фотографиите за Ковид-19, затоа што тоа не е приказна што трае две до три недели. Тоа траеше цела година и повеќе. Но исто така имаше и други фотографии. Мислам дека се супер“, изјави тој.
За фотографите кои би сакале да се усовршат, Томашевиќ советува: „Работете со поголема посветеност од кој било друг. Тоа е она што јас го направив.“
„Верувам дека сè уште се будам порано и останувам на теренот подолго од кој било друг“, рече тој и додаде:
„Само работете напорно. Да се биде талентиран не е доволно. Верувам во напорна работа.“
Како фотограф кој сè уште покажува страст по 30 години искуство, Томашевиќ рече: „Сакам да се вратам, сакам да правам уште фотографии. Сè уште ми претставува задоволство да го правам тоа. Да работам на нови предизвици. И едвај чекам да се вратам на некоја добра приказна.“
