БУРСА (АА)
- Угур ЧИЧЕК
Холанѓаните Франс Јустенс (62) и Хенк Висер (63), кои заминаа во Турција за да поминат низ рутата на Евлија Челебија, турскиот патописец, воодушевени се од гостопримството на турскиот народ.
„Патот на Евлија Челебија“, меѓународен проект кој има за цел да ја оживее историјата и повторно да ги воспостави културните врски низ Западна Анадолија, го привлекува вниманието на странските туристи.
Холанѓаните Франс Јустенс и Хенк Висер, кои дошле во Турција откако од една Американка дознале за Патот на Евлија Челебија, се обидуваат рутата да ја поминат пеш.
Во изјавата за дописникот на Агенција Анадолија (АА), со кого се сретнаа во Инегол, Франс Јустенс и Хенк Висер истакнаа дека се импресионирани од природните убавини на Турција и од гостопримството на Турците.
Наведувајќи дека ќе направат различни промоции за Патот на Евлија Челебија по враќањето во нивната земја, Хенк Висер нагласи:
„Многу ви благодариме за гостопримството. Патот го видовме на интернет и за него слушнавме од една Американка. Потоа ја зедовме книгата, го истраживме патот и дојдовме тука. Културата, животната средина и природата многу ни се допаднаа. Ги откривме местата што ги видовме во книгата, тоа беше многу убаво. Луѓето се гостопримливи и многу помагаат. Секогаш ни нудеа чај и слични работи. Навистина беше убаво да се доживее тоа. Местото ќе го споделиме со нашите пријатели. Нешто ќе споделиме, можеби нешто ќе напишеме, можеби ќе подготвиме книга. Ќе направиме и видео. Ќе ги споделиме нашите мисли со другите луѓе.“
Посочувајќи дека на Патот на Евлија Челебија треба да се постават различни патокази, Висер додаде: „Сакам да кажам нешто за овој пат, на почетокот беше многу тешко да се пронајде. Го загубивме на некои места. Мора да поставите патокази на некои точки за да биде полесно да се пронајде. Дури и ЏПС понекогаш тешко го наоѓа патот. Потребно е да се олесни транспортот за повеќе луѓе да дојдат овде.“
Подвлекувајќи дека турскиот народ е гостопримлив, а природните убавини на земјата се импресивни, Франс Јустенс рече:
„Земјата е навистина убава. Луѓето се многу љубезни. На пример, бевме во Изник пред да дојдеме тука. Луѓето кои нѐ видоа, ни нудеа храна како домати и пиперки од нивните ниви. Никогаш не останавме гладни. Луѓето во селото постојано ни нудеа чај. Сега е есен и боите се прекрасни. Доколку не сакате да носите тешки ранци, можете да најдете мали мотели. Ние поставуваме шатори, но тоа бара сила, со себе треба да носите тешки ранци. Ако сакате, можете да го замолите локалното турско население и да најдете место за престој.“
