Ali Osman Kaya/Ruveyda Mina Meral -

Džamija Sulejmanija, izgrađena između 1550. i 1557. godine od strane sultana Sulejmana Veličanstvenog, smatra se remek-djelom glavnog osmanskog arhitekte Mimara Sinana, javlja Anadolu.

Završena za sedam godina, više od četiri i po stoljeća oblikuje panoramu Istanbula i predstavlja jedan od najopsežnijih primjera osmanskog urbanog koncepta.

Kompleks ne čini samo džamija, već i medrese, bolnica, narodna kuhinja, biblioteka, kupatilo, mauzoleji i mezarje.

Tokom osmanskog perioda medrese su bile centri visokog obrazovanja, dok su bolnica i javna kuhinja simbolizirale socijalnu brigu države. Time je Sulejmanija bila i vjersko i društveno središte.

Smještena u četvrti Fatih, s pogledom na Zlatni rog, džamija je stoljećima dočekivala putnike koji su u Istanbul pristizali brodom, zajedno s Aja Sofijom i Topkapi palatom, ostavljajući snažan utisak svojim kupolama i minaretima.

Prema historičaru umjetnosti Yasinu Saygiliju, carske džamije u Osmanskom carstvu građene su kao spomenici pobjede, finansirane iz sultanovog ratnog plijena.

Sulejmanija, s četiri minareta i deset balkona, simbolično upućuje na Sulejmana kao četvrtog vladara nakon osvajanja Istanbula i desetog osmanskog sultana. Njena centralna kupola, oslonjena na četiri velika stuba, simbolizuje jedinstvo islamske zajednice.

Stubovi i kamen dovoženi su iz različitih dijelova Carstva, naglašavajući njegovu geografsku širinu.

Danas pojedine medrese služe univerzitetskim i naučnim institucijama, dok Biblioteka rukopisa Sulejmanije čuva rijetke zbirke i nastavlja tradiciju učenja.

Tokom ramazana, posebno u 19. stoljeću, kompleks je bio središte noćnog društvenog života – mjesto susreta, predstava i porodičnih okupljanja – potvrđujući da je Sulejmanija kroz historiju bila mnogo više od džamije.