Više od 3.000 ljudi poginulo je pokušavajući doći do Španije morem u protekloj godini, što predstavlja nagli pad u poređenju s prethodnih 12 mjeseci.

Nevladina organizacija Caminando Fronteras saopštila je da se 3.090 ljudi utopilo između januara i 15. decembra 2025. godine, uključujući 192 žene i 437 djece.

Žrtve su bile iz 30 zemalja, uglavnom iz zapadne i sjeverne Afrike, ali i iz Pakistana, Sirije, Jemena, Sudana, Iraka i Egipta.

Aktivisti su upozorili da pad broja smrtnih slučajeva ne znači da su putovanja postala sigurnija, tvrdeći umjesto toga da strože granične kontrole guraju migrante na sve opasnije rute.

Izvještaj je otkrio da je prelazak Atlantika iz Sjeverne Afrike do Kanarskih ostrva i dalje najsmrtonosnija ruta, na kojoj je ove godine poginulo 1.906 ljudi. Putovanje može trajati i do 12 dana na moru.

Sve veći broj migranata pokušao je putovati rutom od Alžira do Balearskih ostrva, gdje je 1.037 ljudi izgubilo život.

Caminando Fronteras je također istakao pojavu nove rute od Gvineje do Kanarskih ostrva, naglašavajući ono što je opisao kao rastuće rizike s kojima se suočavaju ljudi koji pokušavaju doći do Španije morem.

Izvještaj je također kritizirao ono što je opisao kao globalno pooštravanje migracijskih politika tokom 2025. godine, s posebnim fokusom na SAD.

Navodi se da su mjere koje je promovirala američka administracija transformirale globalnu mapu mobilnosti, što se svodi na javnu objavu obuzdanog i nevidljivog rata protiv migranata.

Prema izvještaju, politike deportacije koje predvodi SAD pomogle su u stvaranju modela koji eksternalizira protjerivanja u treće zemlje, što u nekim slučajevima rezultira zadržavanjem migranata u zatvorima, u pravnom limbu ili čak na američkim vojnim bazama u inostranstvu.

Organizacija je rekla da ove prakse odražavaju politike usvojene drugdje, navodeći plan Velike Britanije da deportuje tražioce azila u Ruandu - koji je kasnije zaustavio britanski Vrhovni sud - i stvaranje pritvorskih centara u Albaniji od strane Italije.

Uzete zajedno, navodi se u izvještaju, takve mjere konsoliduju transnacionalni sistem u kojem se mobilnost upravlja institucionalnim nasiljem i uskraćivanjem osnovnih garancija.