ТАШКЕНТ/САМАРКАНД (AA) – ТУБА АЛТУН

Самарканд, кој на територијата на Узбекистан низ историјата бил престолнина на науката, културата и уметноста, и Ташкент, кој од стекнувањето на независноста во 1991 година е официјален главен град на земјата, и понатаму се истакнуваат и остануваат привлечни центри во областа на науката, образованието и религијата, пишува Анадолу.

Узбекистан, кој во 19 век потпадна под контрола на тогашната Царска Русија, ја стекна својата независност во 1991 година со распадот на Сојузот на Советските Социјалистички Републики.

Со повеќе од 37 милиони жители, Узбекистан низ историјата, покрај тоа што бил изложен на многубројни освојувања, бил и дом на значајни ханства.

Во Узбекистан, кој има 12 области, мнозинството од населението го сочинуваат муслимани. Економијата на земјата главно се темели на памук, гас и рудници на злато.

Ташкент, кој од 1991 година е главен град на Узбекистан, е поделен на стар и нов дел. Во земјотресот со јачина од 8 степени што се случи во Ташкент на 26 април 1966 година, беа уништени 90 отсто од делот кој денес е познат како „стар град“, а само 10 отсто од градот го преживеа земјотресот.

Во делот што не беше погоден од земјотресот, Медресата Барак Хан во комплексот Хазрети Имам со својата величествена градба веднаш дава чувство на историја штом ќе се зачекори во неа.

Во малите простории со ниски врати, доволно ниски за луѓето да мора да се наведнат при влегување, каде што во минатото се стекнувало образование и се негувале науката и религијата, денес се продаваат узбекистански ракотворби, облека и сувенири.

Во близина на Медресата Барак Хан, на плоштадот, се наоѓа мавзолејот на Абу Бекир Мухамед Каффал ел-Шаши. Шаши е познат по својата значајна улога во запознавањето на номадските племиња со исламот.

Самарканд, сместен во срцето на Патот на свилата, во периодот кога бил управуван од „Емирот Тимур“ и неговите потомци, се истакнал како престолнина која била дом на науката, културата и уметноста.

Самарканд, вториот по големина град по Ташкент и град составен од два дела, значи „богат град“. Во новиот дел од градот не може да се градат многу високи згради, бидејќи градот се наоѓа на листата на светско културно наследство на Организацијата на Обединетите нации за образование, наука и култура (УНЕСКО).

Името на стариот дел од градот е „Афрасијаб“ и тоа се користи насекаде во Самарканд, од возови до ресторани, од хотели до пазари. Во 13 век, како резултат на нападите на Џингис-хан, стариот град на Самарканд бил уништен. Со доаѓањето на Тимур во Самарканд во 14 век, започнала повторната изградба на градот.

Самарканд, со своите медреси и прочуениот плоштад Регистан, не само што ги носи посетителите назад во минатото, туку со зачуваната култура ги тера да му се восхитуваат на тој период.