АДИЈАМАН (АА) - Мехмет Улуџан (70), кој живее во турскиот град Адијаман, повеќе од половина век се занимава со занаетот за изработка на седла, наследство што го презел од својот дедо и татко.

Улуџан е еден од последните мајстори во овој традиционален самарџиски занает, кој некогаш го практикувале многу мајстори во градот. До денес со својата професија, со која започнал уште на рана возраст, продолжува во иста работилница.

Улуџан, кој целосно рачно произведува самари, товарни седла и разна опрема за товарни и јавачки животни, секое утро во својата работилница работи на занаетот што го наследил од предците.

- „Порано овој занает беше 'рацете и нозете' на селаните“

Мајсторот за самари Улуџан на дописникот на Анадолу му кажа дека со оваа професија почнал да се занимава уште во детството.

Објаснувајќи дека занаетот потклекнал пред технологијата, Улуџан продолжи:

„Ние сме трета генерација што ја работи оваа работа. Тоа е професија на нашиот татко и дедо. Од ова живееме. Нашата работа е поврзана со селаните. Ако дојде селанецот, имаме работа, ако не дојде - немаме. Порано овој занает беше ’рацете и нозете‘ на селаните. Со самарот одеа, со него се враќаа, со него го носеа товарот и заработуваа за живот. Но сега технологијата напредна, излегоа машини. Со текот на нештата, се намали и потребата од нашата работа.“

Објаснувајќи дека сега товарните седла (палани) најмногу ги користат овчарите, Улуџан рече: „Сепак, занаетот не е целосно згаснат. На пример, сè уште доаѓаат селаните што немаат трактор или друга опрема. Овчарите што се движат по планините, ги ставаат седлата на животното, внатре ставаат храна и пијалак и така патуваат. Ние се трудиме колку што може да го одржиме овој занает жив.“