ИСТАНБУЛ (АА) - Џамијата „Ејуп Султан“ се наоѓа меѓу иконските обележја на градот Истанбул со својата длабоко вкоренета историја и духовна средина што продолжува до ден-денес, јавува Анадолу.

Џамијата е изградена во периодот помеѓу 1458 и 1459 година, по освојувањето на Истанбул. Објектот, кој претрпел големи оштетувања во земјотресот од 1766 година, бил подложен на сеопфатна реставрација за време на владеењето на султанот Селим III.

Според историските записи (рузнамe), по работите започнати во 1798 година, џамијата била урната до темел и повторно изградена, а во 1800 година била отворена за молитва.

Во повторно изграденото светилиште е зачувана верноста кон класичната отоманска традиција, но во архитектурата се забележуваат и барокни влијанија од тој период. Џамијата има план со осум потпори, а во центарот се издига купола со пречник од 16 метри.

Комплексот (кулије) на кој му припаѓа џамијата вклучува и медреса (училиште), народна кујна, конак за сиромашни, бања и турбе (мавзолеј).

Во дворот, особено внимание привлекува себилот (фонтана), изграден од страна на Ахмед I во 1613 година, со својата мермерна изработка и детали кои го отсликуваат класичниот стил.

Познато е дека мавзолејот на Ебу Ејуп ел-Енсари, кој се наоѓа веднаш до џамијата, има големо значење за народот.

Мавзолејот ја одразува архитектурата од класичниот период со својот октагонален план, купола и ѕидови обложени со плочки, а околу саркофагот, султанот Селим III наредил да се постави сребрена заштитна мрежа. Во мавзолејот, исто така, се наоѓаат и калиграфски табли напишани од султани и познати калиграфи.

Низ целата отоманска историја, џамијата и мавзолејот „Ејуп Султан“, поддржани од фондации, се користеле за читање мевлиди (поема што го слави пророкот Мухамед) за време на светите ноќи и благословените денови, и станале центар не само на архитектурата, туку и на религиозниот и културниот континуитет.

Џамијата на брегот на Златниот Рог и денес го задржува својот статус на еден од најфреквентните и најсилните духовни центри во Истанбул, служејќи истовремено и како место за молитва и како место за поклонение.