Ахмет Думан од турскиот град Ерзинџан, кој детската љубопитност ја претворил во страст, ја преуредил чајџилницата во дворот на џамијата во простор што наликува на музеј, изложувајќи антиквитети стари со векови што ги собирал во текот на 10 години, пишува Анадолу.
Триесет и осумгодишниот Ахмет Думан, кој има чајџилница во дворот на џамијата Билал-и Хабеши во населбата Мимар Синан, ја претворил детската љубопитност во страст и во текот на 10 години, посетувајќи село по село, собрал стотици антиквитети што носат траги од минатото.
Думан изложува голем број предмети во чајџилницата, од дрвени плугови и пегли на јаглен до стари радија, грамофонски плочи, петролејски ламби и ѕидни часовници на навивање, претворајќи го просторот во место што наликува на музеј.
Колекцијата ја збогатувал и со поддршка на својот татко, а неговата чајџилница привлекува внимание не само кај граѓаните што сакаат да испијат чај по молитвата, туку и кај посетителите од други градови.
Во чајџилницата, каде што има и предмети постари од 100 години, посетителите тргнуваат на носталгично патување додека го пијат својот чај.
Думан, кој сака собраните предмети да им ги пренесе на идните генерации, сонува во иднина својата колекција да ја претвори во вистински музеј.
Сопственикот на чајџилницата, Ахмет Думан, во изјавата за Анадолу рече дека просторот, кој на почетокот имал само неколку стари предмети, со текот на времето се претворил во вистински центар на сеќавањата.
Посочувајќи дека луѓето од сите возрасти што доаѓаат во чајџилницата доживуваат различни чувства, Думан раскажа:
„Оние што влегуваат овде не пијат само чај, туку го вдишуваат мирисот на минатото. На нашите гости, особено на оние што доаѓаат од други градови и од странство, им се насолзуваат очите. Ме прашуваат: ‘Каде ги најдовте овие предмети, зар сè уште има луѓе што ги чуваат?’ Кога постарите ќе ги видат предметите што ги користеле нивните дедовци и баби, се потсетуваат на старите времиња. На младите и на децата им објаснуваме за што служеле овие алатки. Тука децата првпат се запознаваат со дрвеното вретено и петролејската ламба. Некои од предметите се стари повеќе од 100 години. Веќе немаме доволно простор за сите. Ако даде Господ, најголема желба ми е оваа колекција да ја претворам во вистински музеј и да им ја оставам во наследство на идните генерации.“
Таткото Јашар Думан раскажува дека кога првпат ја отвориле чајџилницата, просторот бил само празна просторија со четири ѕида.
Истакнувајќи дека неговиот син со својот труд им дал живот на ѕидовите, Думан рече:
„Сè што сме виделе во детството, на планинските пасишта и во селата, како и тешкотиите со кои сме живееле, син ми го оживеа така што ги пронајде и ги донесе алатите од тоа време, еден по еден. Ова место стана како образовен центар. Дедовците ги носат внуците за рака и им раскажуваат: ‘Види, дете мое, со ова ја оравме нивата, а со ова го просејувавме брашното.’ Не недостасуваат ниту оние што се фотографираат ниту оние што ги споделуваат своите спомени. Горди сме што не дозволуваме нашето минато да биде заборавено.“
Омер Ток, член на џамиската заедница и редовен посетител на чајџилницата, исто така, рече дека се чувствува како да е во музеј кога влегува таму по молитвата.
Нагласувајќи дека секој предмет носи посебен труд и спомени, Ток вели: „Кога ќе се оддалечиме од денешниот метеж и ќе дојдеме тука, тргнуваме на носталгично патување. Додека го пиеме чајот, ја чувствуваме топлината на старите времиња. Секоја чест за оние што го уредија ова место.“
contact_the_ombudsman
is_there_an_error_in_this_story
