Kabir Adeniyi
19 Октомври 2026•Ажурирано: 19 Октомври 2026
Северноцентралната држава Плато во Нигерија регистрира околу 11.000 случаи на туберкулоза во 2026 година, при што 2.047 пациенти се идентификувани и подложени на лекување помеѓу јули и септември, изјави здравствен службеник, јавува Анадолу.
Јохана Бот, службеник за следење и евалуација на државната програма за туберкулоза, ги откри бројките на состанок фокусиран на медиумите во главниот град на државата, Џос, во неделата вечерта.
Бот, во изјава споделена со Анадолу, рече дека проценетиот товар се базира на стапка на преваленција од 219 случаи на 100.000 луѓе. Тој додаде дека идентификуваните пациенти примаат терапија во здравствените установи низ целата држава.
Тој го припиша ширењето на туберкулозата на нејзиното пренесување преку воздух, пренатрупаноста, неисхранетоста и ослабениот имунолошки систем, истакнувајќи дека децата под 5 години, постарите лица и луѓето што живеат со ХИВ се особено ранливи.
Службеникот, исто така, предупреди дека стигмата и заблудите за болеста спречуваат некои жители да побараат навремена медицинска помош.
„Некои луѓе“, рече тој, „сè уште ја припишуваат туберкулозата на духовни или ритуални причини.“
Несигурноста и раселувањето дополнително ги комплицираа напорите за идентификување и лекување на случаите, особено во локалните самоуправи Мангу, Џос Саут и Баркин Лади, каде што насилството ги принуди жителите да се сместат во кампови за внатрешно раселени лица.
Бот рече дека здравствените работници даваат приоритет на информирањето на заедницата и активниот скрининг во камповите за раселување и воспитно-поправните центри за да се подобри раното откривање.
Тој, исто така, изрази загриженост за недостигот на лекови против туберкулоза, припишувајќи ги празнините во снабдувањето на прекините во синџирот на снабдување и големата зависност од меѓународно финансирање, особено поддршката од Глобалниот фонд.
Нигерија останува меѓу земјите со висок број случаи со туберкулоза во светот.
Болеста може да се спречи и излечи, но задоцнетата дијагноза, недоволниот пристап до третман и социјалната стигма продолжуваат да претставуваат предизвици за контролирање на нејзиното ширење.