Педесет и осумгодишната пензионирана наставничка Алије Зорлу, која живее во округот Орханели во турскиот град Бурса, од тиквите што сама ги одгледува и од отпадни материјали создава украсни предмети, со кои ги разубавува домовите и го претвора своето хоби во извор на приход, пишува Анадолу.
Зорлу, која е родена и израснала во руралната населба Делибалар во округот, извесно време работела како наставничка по везење.
Подоцна се стекнала со образование за работа во предучилишна настава, а по 23 години работа како наставничка во градинка заминала во пензија.
По пензионирањето почнала да бара ново хоби, па во тој период започнала да одгледува тикви.
Од одгледуваните тикви Зорлу изработува ламби, а од собраните материјали за рециклирање прави и сувенири.
Со продажбата на своите производи, Алије Зорлу го претвора своето хоби во извор на приход, а за дописникот на АА раскажа дека се обидува заборавените културни вредности да ги пренесе во иднината.
Зорлу раскажа дека изработува најразлични производи, како плетени кошници, подметки од свилени кожурци, невестински цветови, украсни тикви и чинии за сервирање.
Таа посочи дека украсот од една покривка фрлена во отпад го искористила и го претворила во ѓердан.
„Тоа ме прави среќна. Во него има спомени. Можеби овој украс на покривката видел многу нешта во рацете на нивните баби. Ќе беше фрлен во отпад, но сега како ѓердан ме украсува и ме разубавува.“
Зорлу раскажа и за производите што ги изработува од тиквите што сама ги одгледува.
„Зависи од шарата на тиквата и од техниката на обработка. На пример, имав изработено лик на Ататурк. За тоа ми требаше еден месец. Прво ја цртаме шарата. Откако ќе ја нацртаме, ја обработувам со техника на горење и правам дупчиња. Потоа ја осветлувате и ги ставате монистрата. Тоа за мене траеше еден месец. Секако, не седам по цел ден до вечер и не го работам само тоа. Имам и други обврски“, рече таа.
Зорлу истакна дека оваа работа ја научила посетувајќи курс, а потоа продолжила да ја усовршува.
„Бидејќи го работам со љубов, ништо од тоа не ми изгледа тешко. Хобито веќе стана како работа. Воедно, постепено почнав и да заработувам од него. Го сакам и токму затоа сум во оваа работа.“
