11 ژوئیه 2021•بهروزرسانی: 12 ژوئیه 2021
اسکوپیه/ خبرگزاری آناتولی
استوو پنداروسکی و زوران زائف رئیس جمهور و نخست وزیر مقدونیه شمالی با انتشار پیامی به مناسبت بیستوششمین سالگرد نسلکشی سربرنیتسا در بوسنی و هرزگوین یاد و خاطره قربانیان آن را گرامی داشتند.
پنداروسکی در پیام خود در رسانههای اجتماعی تاکید کرد برای جلوگیری از عدم تکرار نسلکشی سربرنیتسا، این جنایت علیه بشریت نباید فراموش شود.
وی افزود: یاد و خاطره بیش از 8 هزار قربانی نسلکشی سربرنیتسا را گرامی میداریم آنها فقط به خاطر اینکه مسلمان بودند، کشته شدند.
زائف نیز در پیام خود ضمن تصریح کرد که جهان آزاده و دموکراتیک همواره این نسلکشی را محکوم کرده و آن را فراموش نخواهد کرد.
از سوی دیگر ویوسا عثمانی، رئیس جمهور کوزوو نیز با بیان اینکه جهان «وحشیگری بی سابقه نیروهای نسل کشی رژیم صربستان به رهبری اسلوبدان میلوشویچ را به یاد دارد» ، گفت: امروز شریک غم مادران سربرنیتسایی هستیم.
همچنین آلبین کورتی، نخست وزیر کوزوو اظهار داشت: ما خواهان صلح، همکاری و برابری بین مردم بالکان هستیم. با این حال، اساس این صلح در مجازات مجرمان است.
ادی راما، نخست وزیر آلبانی نیز پیامی در مورد نسلکشی سربرنیتسا در شبکههای اجتماعی منتشر کرد.
- نسل کشی چگونه آغاز شد؟
غیرنظامیان بوسنی، پس از اشغال شهر سربرنیتسا توسط صربها به فرماندهی ژنرال راتکو میلادیچ در 11 ژوئیه 1995، به سربازان هلندی وابسته به نیروهای حافظ صلح سازمان ملل پناه آوردند اما هلندیها آنها را به صربها تحویل دادند.
ملادیچ در آستانه عید صربها گفت: «این شهر را به ملت صرب هدیه میکنم. زمان آن فرارسیده که از تُرکها (اصطلاحی که برای مسلمانان آن منطقه استفاده میشود) در این سرزمین انتقام بگیریم».
ملادیچ به دلیل کشتار بیش از 8 هزار بوسنیایی مسلمان در سربرنیتسا در 11 جولای 1995 از سوی دادگاه بینالمللی جرایم جنگی لاهه به حبس ابد محکوم شد. در این کشتار، بسیاری از زنان و کودکان آواره شدند.
- مسیر مرگ
در پی سقوط سربرنیتسا بخشی از مسلمان شهر به سربازان هلندی که در کارخانه قدیمی باتری سازی در مقابل مزار شهدای کنونی واقع شده پناه برده و بخشی دیگر نیز به منطقه تحت کنترل سربازان بوسنیایی که راه جنگلی بود، می گریزند.
هر دو گروه سرنوشت مشابهی را تجربه میکنند. راه جنگلی به دلیل قتلعامهای گسترده که در آن رخ داده، در میان مردم به نام « مسیر مرگ» شناخته میشود؛ راهی که هزاران نفر اسیر دام سربازان صرب شده و جان باختند.
مردمی که به سربازان هلندی پناه برده بودند، شب اول در محل کارخانه قدیمی اسکان می یابند، اما صربها که برای بازرسی به آنجا میروند، خودسرانه اقدام به بازداشت برخی مردان میکنند.
روز بعد سربازان صرب که بیرون از اردوگاه منتظر بودند، از بین خانوادههایی که در حال سوار شدن به اتوبوس بودند، مردان را جدا ساخته و کشتند. سپس آنها را در گورهای دسته جمعی دفن کردند. زنان و کودکان این قربانیان سالها در تبعید به سر بردند.
