Nazenin Alp
19 سپتامبر 2026•بهروزرسانی: 19 سپتامبر 2026
استانبول/خبرگزاری آنادولو
سید عباس عراقچی، وزیر امور خارجه ایران، در سخنرانی خود در کنفرانس «فراخوانی برای یک چرخش جهانی: بازگرداندن توسعه به مرکز توجه، احیای کرامت انسانی و بازسازی عدالت در جهانی پرآشوب» در مجمع گفتگوی جهانی 2026 که به میزبانی انجمن سیاست خارجی اندونزی برگزار شد، گفت: جهان بیش از هر زمان دیگری به یک تغییر مسیر بنیادین نیاز دارد.
وی اظهار داشت: جنگ، مداخله، تحریم و اعمال زور به جای آنکه استثنا باشند، به ابزارهای عادی سیاست تبدیل شدهاند و مداخلات نظامی امنیت ایجاد نمیکنند و اعمال فشار و اجبار نیز به صلح منجر نمیشود.
وزیر امور خارجه ایران با اشاره به تحولات غزه و لبنان ابراز داشت: آنچه در غزه میگذرد، آزمونی برای وجدان و مسئولیت جمعی جامعه بینالمللی است و تداوم کشتار غیرنظامیان، آوارگی اجباری، مجازات جمعی و تخریب زیرساختهای حیاتی بدون پاسخگویی موثر، به لبنان نیز گسترش یافته است.
وی فزود: الگویی خطرناک شکل گرفته که در آن زور نظامی از آخرین راهحل به سازوکاری دائمی برای بازطراحی چشمانداز سیاسی و امنیتی منطقه تبدیل شده است.
عراقچی با اشاره به حملات آمریکا و اسرائیل علیه ایران، این اقدامات را بخشی از الگوی گستردهتری از «تجاوزهای بدون مجازات، از جمله ترورهای هدفمند مسئولان ایرانی، تهدید علیه مقامات و شخصیتهای سیاسی و نقض حاکمیت کشورها» دانست.
وی تاکید کرد: اگر حقوق بینالملل زمانی که منافع قدرتهای بزرگ اقتضا میکند نادیده گرفته شود، نمیتوان از حاکمیت قانون سخن گفت و اگر نهادهای بینالمللی از جمله سازمان ملل متحد نتوانند در برابر تجاوز ایستادگی و عاملان نقض حقوق بینالملل را پاسخگو کنند، اعتبار و مشروعیت این نهادها آسیب خواهد دید.
وزیر امور خارجه ایران گفت: راهحل، کنار گذاشتن چندجانبهگرایی نیست، بلکه جهان امروز بیش از هر زمان دیگری به چندجانبهگرایی واقعی، موثر و عادلانه نیاز دارد.
وی افزود: تغییر مسیر جهانی باید از نظامیگری به سوی توسعه پایدار، از مداخلهگرایی به سوی احترام به حاکمیت ملی، از مجازات جمعی به سوی حمایت از غیرنظامیان، از پاسخگویی گزینشی به سوی عدالت جهانشمول و از جنگهای بیپایان به سوی صلح پایدار باشد.
وزیر امور خارجه ایران درباره وضعیت خاورمیانه نیز اظهار داشت: امنیت پایدار نمیتواند از بیرون منطقه دیکته شود و امنیت منطقه باید متعلق به خود منطقه باشد. کشورهای منطقه باید بتوانند درباره امنیت، ثبات، توسعه و آینده مشترک خود گفتوگو کنند و راهحلهای خود را بدون مداخله قدرتهای خارجی بیابند.
