06 ژانویه 2023•بهروزرسانی: 08 ژانویه 2023
آمستردام/ خبرگزاری آناتولی
فرانک نیروورت، سخنگوی کمیسیون جبران خسارت پوتوکاری هلند در گفتگو با آناتولی اظهار داشت که از 15 ژوئن 2021 تاکنون، 6420 نفر به عنوان بستگان 350 غیرنظامی از سربرنیتسا در طول جنگ بوسنی (1992-1995) درخواست غرامت کردهاند.
وی افزود: کمیسیون مذکور به 860 مورد از بستگان قربانیان خسارت پرداخت کرده و 730 مورد درخواست غرامت را رد کرده است. همچنین 4830 نفر دیگر منتظر نهایی شدن درخواستهای خود هستند.
نیروورت با بیان اینکه وزارت دفاع هلند تاکنون 8.6 میلیون یورو غرامت پرداخت کرده است، گفت: به همسران قربانیان نسل کشی 15 هزار یورو و به فرزندان، والدین و خواهران و برادران آنها 10هزار یورو پرداخت میشود.
وی درباره روند رسیدگی به درخواستها افزود: تحقیقات بسیار طول میکشد. درخواستهای دریافت شده در سارایوو ترجمه میشوند. در مواردی که کارشناسان تشخیص دهند و اسناد و شواهد کافی را ندانند، میتوانیم از بستگان قربانیان بخواهیم شاهد ارائه کنند. این یک فرآیند بسیار دقیق است.
او با بیان اینکه کمیسیون تا 14 ژوئن 2023 به دریافت درخواستها ادامه خواهد داد، تصریح کرد: فکر میکنیم این آمار حتی افزایش هم خواهد یافت.
پیشتر دادگاه عالی هلند طی حکمی دولت این کشور را در رابطه با کشتار 300 مرد بوسنیایی در شهر سربرنیتسا در سال 1995 "در مواردی مقصر" دانست.
- نسلکشی چگونه آغاز شد؟
غیرنظامیان بوسنی، پس از اشغال شهر سربرنیتسا توسط صربها به فرماندهی ژنرال راتکو ملادیچ در 11 ژوئیه 1995، درحالی به نیروهای هلندی وابسته به نیروهای حافظ صلح سازمان ملل پناه آورده بودند که توسط سربازان هلند به صربها تحویل داده شدند.
ملادیچ در اظهارات خود در آستانه عید صربها گفته بود که این شهر را به ملت صرب هدیه میکنم. در نهایت زمان آن فرا رسید که از ترکها (اصطلاحی که برای مسلمانان آن منطقه استفاده میشود) در این سرزمین انتقام بگیریم.
ملادیچ به دلیل کشتار بیش از 8 هزار بوسنیایی مسلمان در سربرنیتسا در 11 جولای 1995 از سوی دادگاه بینالمللی جرایم جنگی لاهه به حبس ابد محکوم شد.
در این کشتار بیش از 8 هزار و 372 بوسنیایی کشته شدند، بسیاری از زنان و کودکان از خانههایشان آواره شدند.
- مسیر مرگ
در پی سقوط سربرنیتسا بخشی از جمعیت مسلمان شهر به سربازان هلندی که در کارخانه قدیمی باتری سازی در مقابل مزار شهدای کنونی واقع شده پناه برده و بخشی دیگر نیز به منطقه تحت کنترل سربازان بوسنیایی که راه جنگلی بود، میگریزند.
اما هر دو گروه سرنوشت مشابهی را تجربه میکنند. راه جنگلی به دلیل قتلعامهای گستردهای که در آن رخ داده، در میان مردم به نام « مسیر مرگ» شناخته میشود، راهی که هزاران نفر اسیر دام سربازان صربستانی شده و جان خود را از دست دادند.
مردمی که به سربازان هلندی پناه برده بودند، شب اول در محل کارخانه قدیمی اسکان مییابند اما سربازان صربستانی که برای بازرسی به آنجا میروند خودسرانه اقدام به بازداشت برخی از مردان میکنند.
روز بعد سربازان صربستانی که بیرون از اردوگاه منتظر بودند، از بین خانوادههایی که مشغول سوار شدن به اتوبوس بودند، مردان را جدا کرده و به قتل رساندند، سپس در گورهای دسته جمعی دفن کردند. این در حالیست که زنان و کودکان این قربانیان سالها دور از خانههای خود در تبعید به سر بردند.
