11 ژوئیه 2021•بهروزرسانی: 12 ژوئیه 2021
سربرنیستا/خبرگزاری آناتولی
19 قربانی دیگر نسل کشی سربرنیتسا در شرق بوسنی و هرزگوین که در ژوئیه 1995 به دست صربها روی داد، در گورستان یادبود پوتوکاری دفن شدند.
نماز تشییع جنازه این قربانیان توسط حسین کاوازوویچ، رئیس اتحادیه اسلامی بوسنی و هرزگوین و با حضور برخی مقامات این کشور اقامه شد.
علاوه بر مقامات ایالتی بوسنی و هرزگوین، سردار چام، معاون وزیر فرهنگ و جهانگردی، روسای نمایندگیهای دیپلماتیک در این کشور و نزدیکان قربانیان نیز در مراسم تشییع جنازه شرکت کردند.
آزمیر عثمانوویچ که در هنگام کشته شدن 16 ساله بود، کوچکترین و حسین کورباسیچ 63 ساله نیز مسن ترین قربانی این نوزده تن بود.
به این ترتیب شمار کل دفن شدگان نسل کشی سربرنیستا به 6671 تن رسید.
- نسل کشی سربرنیتسا
غیرنظامیان بوسنی، پس از اشغال شهر سربرنیتسا توسط صربها به فرماندهی ژنرال راتکو میلادیچ در 11 ژوئیه 1995، به سربازان هلندی وابسته به نیروهای حافظ صلح سازمان ملل پناه آوردند اما هلندیها آنها را به صربها تحویل دادند.
ملادیچ در آستانه عید صربها گفت: «این شهر را به ملت صرب هدیه میکنم. زمان آن فرارسیده که از تُرکها (اصطلاحی که برای مسلمانان آن منطقه استفاده میشود) در این سرزمین انتقام بگیریم».
ملادیچ به دلیل کشتار بیش از 8 هزار بوسنیایی مسلمان در سربرنیتسا در 11 جولای 1995 از سوی دادگاه بینالمللی جرایم جنگی لاهه به حبس ابد محکوم شد. در این کشتار، بسیاری از زنان و کودکان آواره شدند.
- مسیر مرگ
در پی سقوط سربرنیتسا بخشی از مسلمان شهر به سربازان هلندی که در کارخانه قدیمی باتری سازی در مقابل مزار شهدای کنونی واقع شده پناه برده و بخشی دیگر نیز به منطقه تحت کنترل سربازان بوسنیایی که راه جنگلی بود، می گریزند.
هر دو گروه سرنوشت مشابهی را تجربه میکنند. راه جنگلی به دلیل قتلعامهای گسترده که در آن رخ داده، در میان مردم به نام « مسیر مرگ» شناخته میشود؛ راهی که هزاران نفر اسیر دام سربازان صرب شده و جان باختند.
مردمی که به سربازان هلندی پناه برده بودند، شب اول در محل کارخانه قدیمی اسکان می یابند، اما صربها که برای بازرسی به آنجا میروند، خودسرانه اقدام به بازداشت برخی مردان میکنند.
روز بعد سربازان صرب که بیرون از اردوگاه منتظر بودند، از بین خانوادههایی که در حال سوار شدن به اتوبوس بودند، مردان را جدا ساخته و کشتند. سپس آنها را در گورهای دسته جمعی دفن کردند. زنان و کودکان این قربانیان سالها در تبعید به سر بردند.
