استانبول/علی آردی/خبرگزاری آناتولی
علی آردی، کارشناس مسائل فرهنگی و حوزه قفقاز، طی یک مقاله اختصاصی برای خبرگزاری آناتولی به بررسی سیاستهای روسیه، آمریکا، فرانسه و ایران در قبال بحران قرهباغ و عزم دولت و ملت جمهوری آذربایجان برای آزادسازی این قطعه از وطن خود پرداخته که مشروح آن در ادامه میآید.
- سیاست مشروع و منطبق با حقوق بین الملل آنکارا در لیبی، اهداف مسکو در این کشور را عقیم گذاشت و نیز حضور ترکیه در سوریه و عراق برای مقابله به گروههای تروریستی، همچون سدی در برابر جاهطلبیهای روسیه در این مناطق بود. روسیه طی سالهای اخیر حمایتهای آشکار و پنهان زیادی از گروه تروریستی پ.ک.ک و ایجاد و سازماندهی شاخه سوری آن یعنی ی.پ.گ و غیره داشته است .لذا به قول مقامات روسی باید به نحوی، ترمز ترکیه را میکشیدند و چه بهانهای بهتر از مناقشه ارمنستان و آذربایجان.
کشاندن درگیری به منطقه بسیار حساس «تووز»؛ یعنی 300 کیلومتر دورتر از محل اصلی مناقشه و بهعبارتی شاهرگ انتقال اصلی انرژی به بازارهای اروپایی از طریق ترکیه در دو ماه پیش، نتوانست موفقیتی برای روسها در پی داشته باشد. نیکول پاشینیان نخستوزیر ارمنستان نتوانسته به وعدههای اقتصادی خود عمل کند و فشارهای داخلی بر وی رو به افزایش است. حمایت عمومی از پاشینیان رو به کاهش بوده و او برای ایجاد جو جدید در داخل و نوشتن یک داستان قهرمانانه در دام افتاد و با چراغ سبز مسکو حمله دیگری از سمت قرهباغ اشغالی آغاز کرد. روسیه قصد داشت با اینکار خود، ترکیه را در جبهه دیگری مشغول کند.
%2Fphoto_2020-10-05-12.01.18.jpeg)
بدینترتیب، قرهباغ مظلوم بار دیگر دستاویز روسیه و برخی از دولتها برای پیشبرد اهدافشان شده است. دولت جمهوری آذربایجان بیش از 30 سال برای آزادسازی قرهباغ از اشغال ارمنستان مذاکره کرده است. درگیری اخیر و حمایت بیسابقه مردم این کشور نشان داد که آنها از مذاکره خسته شدهاند و حتی اگر دولت هم ناچار به این امر شود، خود مردم برای آزادسازی خاک آبا و اجدادیشان اقدام خواهند کرد.
تمام مجامع بینالمللی، از جمله شورای امنیت، سازمان ملل، اتحادیه اروپا، سازمان کنفرانس اسلامی و غیره، قرهباغ را متعلق به جمهوری آذربایجان دانستهاند. علیرغم اینکه سازمان ملل با صدور چهار قطعنامه شفاف بر لزوم خروج بدون قید و شرط نیروهای ارمنستان از اراضی اشغالی آذربایجان تاکید کرده است، فرانسه، آمریکا، آلمان و روسیه وضعیت را خلاف میل و انتظار خود دیده و خواهان آتشبس و مذاکره شدهاند.
این کشورها سی سال برای اجرای آنچه که زیر آن امضا کردهاند، فرصت داشتهاند. بنابراین میدانند که دیگر درخواست مذاکره معنی ندارد و تنها با خروج ارمنستان از قرهباغ اشغالی، امکان حل مشکل وجود دارد. قطعا قدرت نظامی و اقتصادی جمهوری آذربایجان به مراتب بیشتر از ارمنستان است و از طرفی مردم به هر طریقی حمایت خویش را از حاکمیت جهت باز پسگیری خاک کشورشان اعلام کردهاند.
%2F20191017_2_38792693_48558927.jpg)
چرا باید بعد از سی سال بدون مشاهده هیچ اقدام مثبتی از طرف سران گروه مینسک؛ یعنی روسیه، فرانسه و آمریکا، باز به دام دور باطل مذاکره مورد خواست این کشورها افتاد؟ چه تضمینی وجود دارد که مذاکرات بار دیگر به خاطر منافع این سه کشور سی سال دیگر بی نتیجه نماند؟ سازمان ملل خواهان اجبار ارمنستان به خروج از سرزمینهای اشغالی قرهباغ است، اما کشورهای مذکور با انواع حیله در مقابل این خواسته مانعتراشی میکنند. هنوز که هنوز است، آنها در برابر نسلکشی ارامنه در خوجالی سکوت اختیار کردهاند. جنایتی که در طول تاریخ بسیار کم شاهد چنین توحشی بوده ایم.
%2Fthumbs_b_c_130cc448346e3b3705ac0aa502ee62db.jpg)
کسانی که در قلب جهان اسلام کشوری بهنام اسرائیل را به وجود آوردند، در قلب منطقهای مسلمان و شیعهنشین نیز ارمنستان را ساختند تا یهودیان را صاحبان اصلی آن منطقه و ارامنه را صاحبان اصلی این منطقه معرفی کنند. شاهد این مدعا اینکه؛ در همه ارمنستان و قرهباغ حتی یک اثر تاریخی قدیمیتر از 70 سال متعلق به ارمنیها، یافت نمیشود، ولی درمقابل آثار بیش از هزار سال متعلق به ترکان آذربایجانی به وفور موجود است.
به این حد هم کفایت نکردند و قصد دارند در راستای سیاستهای استعماری خود در آینده، دولت نفاق دیگری هم در منطقه بسیار استراتژیک قرهباغ در قلب جمهوری آذربایجان تاسیس کنند. روسیه و حتی فرانسه طی سه دهه گذشته هر بار در برابر سیاستها و نفوذ ترکیه کم آوردهاند، به ارمنستان دستور دادهاند درگیری جدیدی را در منطقه علیه آذربایجان به راه اندازد.
آنچه که در این میان قابل درک نیست، بیتفاوتی و سکوت سنگین و عجیب برخی مسلمانان، از جمله جمهوری اسلامی ایران در قبال اشغال قرهباغ است. آیا شنیده نشدن صدای اذان از منارههای مساجد منطقه قرهباغ برای مقامات جمهوری اسلامی اهمیتی ندارد؟ مگر ارامنه در کمال وقاحت، برخی مساجد این منطقه از جمله مسجدی در آغدام را به طویله خوک تبدیل نکردهاند؟! دریغ از یک اعتراض، از طرف مدعیان اسلام!
آیتالله سیدعلی خامنهای، رهبر جمهوری اسلامی ایران میگوید "قرهباغ خاک اسلام است"، اما زمانی که جوانان آذربایجانی در تهران و دیگر شهرهای ترکنشین ایران علیه ارمنستان اشغالگر به پا میخیزند، با دستگیری و ضربوشتم و زندان توسط ماموران جمهوری اسلامی مواجه میشوند. ادعای حاکمان ایران مبنی بر مخالفت اسلام با هرگونه تبعیض، گوشها را کر کرده، اما گویی در مناطق مسلماننشین چنین سیاستی رواست. از نظر برخی، فلسطین پاره تن اسلام و قرهباغ فرزند ناتنی محسوب میشود! بنابراین همانطور که سیاستبازی را نوعی حقه و کلک مینامند، به این نوع دیپلماسی نیز نامی دیگر نمیتوان داد.
