17 آگوست 2026•بهروزرسانی: 17 آگوست 2026
استانبول/ خبرگزاری آنادولو
جامعه «Pieds-noirs» یا «پاهای سیاه» به اروپاییتبارانی گفته میشود که پس از آغاز استعمار فرانسه در سال 1830 در الجزایر ساکن شدند و در نظام استعماری از امتیازات سیاسی و حقوقی برخوردار بودند. در مقابل، اکثریت مسلمان الجزایری با محدودیتهای حقوقی و سیاسی و از دست رفتن بخشهایی از زمینهای خود مواجه بودند.
با آغاز جنگ استقلال الجزایر در سال 1954، بخش قابل توجهی از «پاهای سیاه» با استقلال مخالفت کردند و برخی از آنان در سازمان OAS فعالیت داشتند، هرچند این جامعه را نمیتوان به طور کامل با این سازمان یکی دانست. پس از توافقنامه اویان در 18 مارس 1962 و استقلال الجزایر، حدود 650 هزار نفر از آنان در همان سال به فرانسه مهاجرت کردند؛ مهاجرتی که بسیاری از آنان آن را نه «بازگشت»، بلکه تبعید و ریشهکن شدن میدانستند.
امروزه هویت «پید-نوآر» از طریق انجمنها، مراسم یادبود و مطالبات مربوط به املاک از دسترفته همچنان ادامه دارد. فرانسه از دهه 1970 سازوکارهایی برای جبران خسارت ایجاد کرد، اما برخی انجمنها همچنان خواستار غرامت بیشتر و به رسمیت شناخته شدن مهاجرت سال 1962 به عنوان «تبعید اجباری» هستند. در مقابل، الجزایر این مطالبات را در چارچوب میراث استعمار، از جمله سلب مالکیت، نابرابری حقوقی و طرد سیاسی، ارزیابی میکند.
