28 ژوئن 2020•بهروزرسانی: 29 ژوئن 2020
دیاربکر/خبرگزاری آناتولی
تحصن خانوادهها در مقابل ساختمان «حزب دموکراتیک خلقها» (ه.د.پ) در دیاربکر که به ربوده شدن فرزندانشان توسط این حزب جهت الحاق آنها به گروه تروریستی پ.ک.ک معترض بوده و در تلاش برای بازگرداندن آنها هستند٬ وارد سیصدمین روز خود شد.
مادر یکی از این جوانان به نام «هاجره آکار» روز 22 آگوست 2019 در مقابل ساختمان حزب ه.د.پ تحصن و اعلام کرد که فرزندش به واسطه این حزب ربوده شده است. وی با اصرار در اعتراض خود٬ روز 24 آگوست توانست فرزندش را به دست آورد.
مبارزه هاجره الگویی برای سایر خانواده هایی شد که درد مشابهی را تجربه میکنند. پس از آن تعداد خانواده های شرکت کننده در تحصنی از 3 سپتامبر 2019 آغاز شده بود افزایش یافته و به 140 خانواده رسید. تاکنون سیزده تن از این خانوادهها توانستهاند فرزندانشان را بازگردانند و این انگیزهای برای دیگران ایجاد کرده است.
بسیاری از سیاستمداران٬ هنرمندان٬ نویسندگان٬ روزنامهنگاران٬ خانواده شهدا و نهادهای مدنی نیز از این حرکت ماداران حمایت کرده و صدای آن را به گوش همه رساندهاند.
در این مدت برخی از اعضای پارمان اروپا٬ سفرای نه کشور جهان از جمله اوکراین٬ انگلستان و هند به همراه گروهی از شهروندانی که از کشورهای اروپایی آمده بودند نیز با این مادران دیدار و ابراز همدردی کردهاند.
این خانوادهها در طول شیوع ویروس کرونا نیز با رعایت نکات ایمنی به تحصن خود ادامه داده و بر اصرارشان برای بازگرداندن فرزندان خود از چنگ تروریستها تاکید دارند.
یکی از این مادران به نام نجیبه چیفتجی که از استان حکاری در این تحصن شرکت کرده در مصاحبه با خبرنگار آناتولی اظهار داشت: برای پیدا کردن فرزندم که از شش سال پیش ربوده شده٬ مبارزه میکنم. سالهاست که به دنبال فرزندم میگردم. پسر دیگرم نیز در سال 2017 به دلیل اینکه خواستار بازگشت برادرش شده بود٬ به دست تروریستها به شهادت رسید. آنان یکی از پسران من را ربوده و به کوه(قندیل) بردهاند. پسر دیگرم را نیز در مقابل چشمان خانوادهاش کشتند. چگونه میتوانند چنین دردی را به ما تحمیل کنند. تا زمانی که فرزندم را از ه.د.پ و پ.ک.ک پس نگیریم٬ از مبارزه خود دست نخواهم کشید.
یک مادر دیگر به نام «سونگول آلتینتاش» نیز میگوید: پسرم شش سال پیش در حالیکه برای خدمت به وطن راهی هنگ خود میشد٬ توسط تروریستهای پ.ک.ک ربوده شد. سیصد روز است که اینجا تحصن کرده و روزهای سختی را گذراندهایم. خانوادههایمان در خانه و ما نیز در اینجا نگران و منتظر فرزندانمان هستیم.
