10 ژوئیه 2017•بهروزرسانی: 10 ژوئیه 2017
آنکارا/خبرگزاری آناتولی
اهالی محله اوندر آنکارا پایتخت ترکیه طی 6 سال گذشته همواره میزبان تعداد زیادی از پناهجویان سوری بوده و به همزیستی مسالمت آمیز خود و حمایت از آنان ادامه می دهند.
جمالالدین دمیر که از 30 سال پیش تاکنون صاحب شعبه توزیع کپسول گاز پیکنیک در محله اوندر است، در گفتگو با خبرنگار آناتولی اظهار داشت:
"پناهجویان سوری پس از آموختن زبان ترکی احترام بیشتری به قوانین می گذارند. هر اتفاق منفی را به گردن سوری ها می اندازند. از سال 1988 تاکنون در این محله کاسبی می کنم. حدودا از 6 سال پیش نیز سوریها آمده اند. بهتر از هر کسی از نزدیک شاهد وقایع هستیم.
متاسفانه اغلب مردم شایعات را باور می کنند. گروه واتسآپ «سوریه و ترکیه برادر هستند» را تشکیل داده و با خبررسانی در مورد اتفاقات منفی از بیشتر شدن آنها جلوگیری می کنیم.
همزمان با اقدام به کودتای 15 جولای، گروهی وارد محله شده و خانه ومغازه های سوری ها را به آتش کشیدند. آنها می خواستند در این جا کشتار به راه بیاندازند. اگر سوری ها از خان های خود خارج و به سمت مغازه هایشان می رفتند، کشته می شدند.
ما چند تن از مغازه داران به سمت خانه های این مردم دویده و از آن ها خواستیم تا منازل خود را ترک نکنند. مغازه داران در سکوت این رویدادها را دنبال کردند.
آن ها به این اقدام تحریک آمیز تن نداده و ما نیز از وقوع تلفات جانی جلوگیری کردیم. از سوری ها می خواهیم که در این نوع مواقع با شماره 155 پلیس تماس بگیرند. می توانند با این شماره عربی نیز صحبت کنند".
خالد حلف، 39 ساله و از اهالی حلب که در یکی از نهادهای خیریه به عنوان مترجم کار می کند هم گفت:
"سوریهایی که سه سال پیش به این جا مهاجرت کردند، نخست در ادغام در جامعه با مشکل مواجه شدند، اما این معضل اکنون حل شده است.
در آن موقع هیچ یک از سوری ها بر زبان ترکی مسلط نبودند. مثلا ما ساعت خارج کردن زباله از خانه هایمان را نمی دانستیم. و این موجب بروز برخی مشکلات می شد که در طول زمان حل شد.
سوری ها نسبت به مردم ترکیه احساس قدردانی، برادری، دوستی و وفاداری دارند. مهمان نوازی که ترکیه نشان می دهد، هیچ یک از کشورهای عربی به ما نشان نداد.
به تمامی بردارن ترکیه ای خود می خواهم بگویم که ما همه انسان و مسلمان هستیم. در دوره عثمانی در زیر یک پرچم زندگی می کردیم. مردم ترکیه به چشم مهمان به ما نگاه کنند. ما ناچار به این جا آمده ایم. نظام جا افتاده ای داشتیم، اما همه را ترک کرده و برای زنده ماندن به ترکیه آمدیم".
