16 ژوئن 2019•بهروزرسانی: 17 ژوئن 2019
حتای/سلیم تاش/خبرگزاری آناتولی
کودکان سوریه ای که پدران خود را در جریان جنگ و درگیری 7 ساله این کشور از دست داده اند همزمان با آمدن «روز پدر» جای خالی آنان را بیش از پیش احساس می کنند.
برخی از آنان که در یک خانه اجاره ای در حتای ترکیه به همراه خانواده یا نزدیکان خود زندگی می کنند با تماشای عکسهای به جا مانده از پدران شان سعی می کنند هرچند اندک دلتنگی خود را برطرف کنند.
این کودکان یتیم که برخی از آنان پدر خود را هیچ ندیده و برخی در سنین بسیار کودکی آنها را از دست داده اند، غم بزرگ بی پدری و بی سرپرستی را درون اندام کوچک خود نگه می دارند.
احمد ابراهیم 9 ساله در گفتوگو با خبرنگار آناتولی در این زمینه اظهار داشت: «در 2 سالگی پدرم را از دست دادم. او را از عکس هایش می شناسم. مادرم در هر فرصتی برای من تعریف می کند که پدرم فرد بسیار خوبی بوده است. در رویای خود پدرم را می بینم. هنگامی که دلم برایش تنگ می شود مدت ها به عکس هایش نگاه می کنم.»
سمیه ابراهیم 12 ساله نیز با اشاره به اینکه پدرش را کمی به خاطر می آورد، گفت: «برای یک کودک بی پدری بسیار دشوار است. پدرم در کنارم اگر می بود چیز دیگری نمی خواستم.»
وفا ابراهیم مادر این کودکان گفت که همسرش را 7 سال گذشته در حمله هوایی نیروهای رژیم بشار اسد به ادلب از دست داده است.
او با اشاره به آمدن به ترکیه پس از آن به همراه 6 فرزندش، افزود: «کودکان بزرگتر که می شوند مشکلاتشان نیز بزرگتر می شود. بار بسیار سنگینی را به دوش دارم. اگر همسرم زنده بود این بار را با هم به دوش می کشیدیم. سعی می کنم برای فرزندانم هم مادر باشم هم پدر. زمانی که فرزندانم شاهد گذراندن اوقات خوش دوستانشان با پدران شان می شوند دلشان به درد می آید. زمانی که این وضعیت را می بینم بسیار اندوهگین می شوم.»
سوزان کایدوه که 2.5 سال گذشته همسرش را در درگیری با نیروهای رژیم بشار اسد در حلب از دست داده به همراه 6 فرزند دخترش به حتای پناه آورده و تلاش می کند در این شهر زندگی جدیدی را برای آنان مهیا کند.
او گفت: «تلاش می کنم نیازهای فرزندانم را برآورده کنم. هر چه تلاش می کنم فرزندانم نبود پدرشان را احساس نکنند ناموفق می شوم. هیچ چیزی جای خالی پدرشان را پر نمی کند.»
امینه دختر 7 ساله وفا با اشاره به اینکه بازی با پدرش را به خاطر می آورد، اظهار داشت: «روز پدر را با اندوه می گذرانیم. پس از درگذشت پدرم قلبم خالی شد. جای خالی اش پرشدنی نیست.»
