10 سپتامبر 2018•بهروزرسانی: 11 سپتامبر 2018
تهران/خبرگزاری آناتولی
نمایشگاه صنایع دستی ساخت زنان سیستان و بلوچستان ایران با تلاش و همت جوانان فعال روستاهای این استان در تهران برپا شده است.
آنان به دلیل عدم حمایت دولت ایران، خود آستین بالا زده و قصد دارند سنن و فرهنگ استان سیستان و بلوچستان را به دیگران معرفی کنند.
هنر سوزندوزی محلی زنان سیستان و بلوچستان در کنار سفالینه های کلپورگان و نوای موسیقی محلی بلوچی احساس بودن در دنیای دیگری به بازدیدکننده دست میدهد.
این زنان با لباس محلی که هیچ وقت شبیه آن را در خیابان های تهران مشاهده نمیشود علاقمندان نمایشگاه را راهنمایی و درباره هر کدام از صنایع دستی خود توضیحاتی ارائه میکنند.
-لباسهای مدرن با طرحهای سنتی
نمایشگاه دو بخش سوچن و بانوک دارد. سوچن در زبان بلوچی یعنی سوزن و به هنر سوزندوزی اختصاص دارد. زنان کارآفرین بلوچ برای گسترش مخاطبان خود، طرح های سنتی بلوچی را روی بلوز، شلوار و دامن مدرن طراحی کردهاند.
نوید برهانزهی، یکی از روستانشینان بلوچ، فعال فضای مجازی و از برگزارکنندگان این نمایشگاه میکوشد از این طریق به معرفی استانش بپردازد. او هدف خود را چنین بیان میکند:
«تنها راه توسعه سیستان و بلوچستان حمایت از صنایع دستی آن است. زنان استان ما سوزندوزی میکنند. سفال کلپورگان 7 هزار سال قدمت دارد که زنان این منطقه با دست آن را میسازند.
با دوستانم تصمیم گرفتیم از طریق تلفیق سنت و مدرنیته و معرفی هنر این مردم را به دیگران به زنانمان برای کسب درآمد کمک کنیم. کارگاه سوزن دوزی راهاندازی کردیم. 6 نفر تمام وقت و 200 تن هم بهصورت غیرمستقیم در آنجا کار میکنند.
من اهل روستایی در محرومترین استان ایران هستم. تصمیم گرفتم در توئیتر از زندگی روزمرهام بنویسم. درباره تنوع فرهنگی و شیوه زندگی مردم استان سیستان و بلوچستان مینوشتم و کمکم دیدم برای مردم جذاب است.
به روستاهای مختلف استانم سفر میکردم و درباره آنها می نوشتم. حال در مناطق مختلف شناختهشده هستم. به تلویزیون نیز دعوتم کردند. از طریق گردشگری و صنایع دستی میتوانم به توسعه استانم کمک کنم.
بسیاری از روستاییان این استان درآمدشان تنها 45 هزار تومانی است که به عنوان یارانه از دولت میگیرند. با رونق بازار صنایع دستی مشکل بسیاری از آنها حل خواهد شد، چون هیچ شغلی برای آنها وجود ندارد.
این نمایشگاه باعث شده از کانادا و آمریکا سفارش بگیریم. مکان این نمایشگاه به رایگان توسط پویش «ایران من» و دفتر «نشنالجئوگرافی» در اختیار ما گذاشته شده است. ماه پیش در نمایشگاه دولتی هزینه غرفه پرداخت کردیم.
مردم ایران، استان سیستان و بلوچستان را نمیشناسند. مدام درباره استان ما سیاهنمایی میشود. سازمان میراث فرهنگی فقط حرف میزند و هیچ کاری انجام نمی دهند.
اختصاص 200 میلیون دلار برای مبارزه با ریزگردها در مجلس تصویب میشود و نصف آن به خوزستان میرسد اما به استان ما که در حال دفن شدن زیر خاک است بودجه نمیدهند. افغانستان حقآبه ما از رود هیرمند را نمیدهد و باعث خشکسالی شده، اما توسط دولت به عنوان یک مساله ملی پیگیری نمیشود.
اگر توریست به استان جذاب ما بیاید مردم دنبال قاچاق سوخت نمیروند. جاذبههای روستاهای درک، تنگ، دریس و گواتر میتواند خرج یک کشور را بدهند اما حتی یک سرویس بهداشتی ندارد. اگر این روستاها در ترکیه امارات بود به بهترین نحو از آن استفاده میکردند».
بانوک، نام دیگر بخش دوم نمایشگاه است. بانوک در زبان بلوچی یعنی زنی که توانایی زیادی دارد. در این قسمت نمایشگاه زیورآلات مختلفی وجود دارد که همگی با سوزندوزی بلوچی تهیه شدهاند. از دستبند و گردنبند تا سوزندوزی روی کلاه و روسری.
نکته جالب، توجه نامهای بود که به هر اثر آنها سنجاق شده است. روی زنجیر گردنبندی نامهای چسبانده و نوشته شده بود: من خاتون، 44 ساله و بیسوادم، 9 فرزند دارم و درآمدم از طریق ساخت گردنبند است.
سارا میهندوست، دختر 17 ساله از روستای « سیدبار جدگال» شهرستان چابهار این استان است. او سال آینده در کنکور دانشگاه شرکت خواهد کرد و قصد دارد پرستار شود و مردم روستایش خدمت کند.
آثار سارا نیز در این نمایشگاه عرضه شده است. وی درباره اهداف این نمایشگاه گفت: "مدرسه روستای ما اصلا ایمن نیست. با یک باران یک هفته تعطیل میشود. با جوانان روستا تصمیم گرفتیم کاری کنیم برای خودمان مدرسه بسازیم".
ماکت مدرسه ای که سارا و دوستانش می خواهند در روستایشان بسازند هم در این نمایشگاه وجود دارد. او ادامه داد:
"وقتی ایده خود را با زنان هنرمند روستا در میان گذاشتیم ابتدا چند نفر با ما همکاری کردند و کسی امید نداشت که به نتیجه برسیم. وقتی با سود اولین نمایشگاه برای بهداشت روستا سطل زباله خریدیم، بقیه هم امیدوار شدند. الان بیش از 70 نفر با ما همکاری میکنند".
