تهران/ خبرگزاری آناتولی
مصطفی هزاره، شاعر 30 ساله افغانستانی در مصاحبه با خبرنگار آناتولی درباره شرایط اجتماعی کابل پس از بمب گذاریها و انفجارها گفت: "بعد از هر انفجار شرایط روحی مردم در کابل بهم میریزد اوضاع دگرگون می شود، اما تفاوتشان با کشورهای همسایه این است که به سرنگونی نظام اعتقاد ندارند. هر گونه نقدی را انجام می دهند و امید دارند اوضاع درست می شود".
وی درباره سرودن شعر در شرایط جنگ می گوید:«در وضعیت جنگ، شعر برای اعتراض است. ما نسلی هستیم که میراث دار جنگ هستیم اما نمی خواهیم شلیک کنیم. به جای آن بی قراری هایمان را با شعر بروز می دهیم».
مجموعه شعر «پل سرخ» این شاعر جوان افغان که در قالب کتابی در افغانستان منتشر شده است، در آن نوع نگاه و تفکر نسل جوان انعکاس یافته است.
هزاره تاکید کرد: "شعرهای ضد جنگ وی طرفداران زیادی در بین شهروندان افغانستان به ویژه جوانانی با تفکر ضد جنگ دارد. کسی که نمیخواهد دست به اسلحه ببرد، دست به قلم برده و قلم مان در مقابل اسلحه ایستاده است".
مصطفی هزاره در ادامه اضافه کرد: "در 40 سال جنگ افغانستان فرصتی برای بررسی جنگ این کشور نبوده است. به عنوان مثال بهتر است نگاهی بیندازیم به اروپا. ببینید چگونه بعد از جنگ جهانی آن را کاویدند و بررسی کردند. حال احتمال اینکه دوباره جنگی در اروپا صورت بگیرد صفر است. اما نسل قبل ما در افغانستان این کار را نکرده است".
هزاره که نویسنده کتاب شعر « نامه هایی که از جنگ رسید» نیز است، افزود: "هنرمندان آن عصر به جای اینکه مشکل اصلی و درد مردم را نشان دهند، آنها را بخشیدند و کاری نکردند. ما در میان مرده باد و زنده باها بزرگ شدیم و در حقیقت با هنر جنگ درگیر نشدیم".
مصطفی هزاره درباره نسل شاعران معترض جنگ توضیح داد: «این حجم از فاجعه در افغانستان وجود دارد اما ما سبک هنر جنگ را نمی شناسم. چرا که این هنوز مولفه ای ندارد. قبل از دوره کنونی و دموکراسی در کشورم، هنرمندان در خدمت ایدئولوژی بودند. سن هنر ضد جنگ 17 سال است. هنری که تازه در حال دست و پا گرفتن است. استاد نداشته است. مولفه تثبیت شده ای ندارد. همچنین کسی هم نیست که منتقد آن باشد. قضاوت راجع به ما و هنر ضد جنگ به بعد از مرگ ما می رسد. ما تنها یک چیز را سرلوحه خود قرار داده ایم و آن این است که هر که می کشد، بد است. ما فرصت نداریم ببینیم خوب هستیم یا نه. این وظیفه نسل بعد است که ببیند ما چه کرده ایم".
