29 آگوست 2023•بهروزرسانی: 30 آگوست 2023
استانبول/ خلیل سلحشور/ خبرگزاری آناتولی
سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد «فائو» طی بیانیهای اعلام کرد که این نهاد با مشارکت دولت ژاپن و آژانس همکاری بینالمللی ژاپن «جایکا»، یک پروژه چهار ساله را با بودجه 9.5 میلیون دلار در ولایت کنر در شرق افغانستان آغاز کرد.
این نهاد افزود: هدف این پروژه افزایش میزان زمینهای آبی، تقویت تولید غذای محلی و امنیت غذایی و تابآوری معیشتی بیش از 12 هزار و 600 مرد، زن و کودک فقیر ناامن غذایی در ولایت کنر در شرق افغانستان است.
در بیانیه آمده است: این پروژه همچنین مزایای زیستمحیطی مستقیمی را برای جوامع محلی فراهم میکند و به حفاظت از مراتع شکننده و تغذیه منابع حیاتی آب زیرزمینی بهویژه در زمینه افزایش اثرات تغییرات آب و هوا کمک میکند.
فائو همچنین خاطر نشان کرد: بیش از 100 کارشناس فنی محلی پیرامون تطبیق و بهرهبرداری این پروژه آموزش خواهند دید. علاوه بر این، 110 نفر از استفاده کنندگان آب از جامعه آموزشهایی را در زمینه عملیات و نگهداری دریافت خواهند کرد که آنها را قادر میسازد تا سیستمهای آبیاری را به طور موثر و پایدار مدیریت کنند و از نتایج و اثرات بلندمدت اطمینان حاصل کنند.
تاکاشی اوکادا، سفیر ژاپن در افغانستان در مراسم امضای این پروژه گفت: «تغییر شدید پروژه زمین سبز نه تنها غذا، آب و معیشت را به ارمغان آورد، بلکه برای مردم امید نیز به ارمغان آورد. این موفقیت گواهی بر سخت کوشی و مقاومت مردم افغانستان است. ژاپن با فائو در پروژه میراث دکتر ناکامورا همکاری خواهد کرد تا جوامع محلی را قادر به مدیریت منابع آب گرانبها و توسعه کشاورزی پایدار کند. ژاپن به حمایت از افغانها ادامه خواهد داد تا آنها بتوانند معیشت خود را بازسازی کنند و بار دیگر به تنهایی بایستند».
ریچارد ترنچارد، نماینده سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد هم از حمایت مستمر و به موقع دولت ژاپن در پیشبرد کشاورزی، حمایت از آبیاری، تقویت امنیت غذایی، و افزایش معیشت جوامع محلی در بسیاری از مناطق افغانستان قدردانی کرد.
وی افزود: «آب زندگی است. آب غذاست. دسترسی به آبیاری در سرتاسر افغانستان بهویژه برای خانوارهای روستایی فقیر و ناامن غذایی اهمیت بیشتری پیدا میکند. با توجه به تأثیرات در حال تحول تأثیرات تغییر اقلیم بر مناطق روستایی، کمکهای سخاوتمندانه ژاپن به طور قابل توجهی بهره وری کشاورزی آسیب پذیرترین، حاشیه نشین ترین و ناامن ترین کشاورزان را افزایش میدهد، امنیت غذایی و انعطاف پذیری معیشتی را تقویت میکند و به حفاظت از منابع شکننده مرتعی و آبهای زیرزمینی کمک میکند. علاوه بر این، توانمندسازی جوامع محلی برای رسیدگی به چالشهای مدیریت آب نه تنها انسجام اجتماعی را بهبود میبخشد، بلکه مالکیت جامعه و پایداری نتایج پروژه را نیز تقویت می کند».
