17 دسامبر 2019•بهروزرسانی: 17 دسامبر 2019
دیاربکر/خبرگزاری آناتولی
مهاجرت که همواره در طول تاریخ بشریت به دلیل بلایای طبیعی مانند سیل، زلزله، خشکسالی و ... وجود داشته، در دنیای امروز نیز به دنبال افزایش اشغالگری، جنگ و درگیری و تروریسم در بسیاری از مناطق دنیا همچنان ادامه دارد.
ترکیه به دلیل موقعیت خاص جغرافیایی و نزدیکی با سوریه، عراق، افغانستان، پاکستان، یمن و فیلیپین که درگیر بحران های انسانی هستند سالانه مقصد هزاران مهاجری است که به دنبال شرایط مناسب تر زندگی و امنیت هستند.
برخی مهاجران که از طریق غیرقانونی «سفر امید» به داشتن زندگی بهتر را آغاز می کنند در مسیرهای خطرناک و طولانی، در برف و باران و خشکسالی جان خود را از دست می دهند.
بر اساس گزارش کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان 20.4 میلیون نفر از 70.8 میلیون نفری که ناچار به ترک خانه و کاشانه خود شده "پناهجو" هستند.
ترکیه با میزبانی از 4 میلیون مهاجر که 20 درصد مهاجران جهان است از یک سو به درمان شماری که در راه فرار به یونان نزدیکان خود را از دست داده و توسط نیروهای امنیتی کشور نجات داده شده اند ادامه داده و از سوی دیگر امکان ادامه تحصیل جوانان را فراهم می کند.
استان دیاربکر با میزبانی از 33 هزار پناهجو و آواره یکی از بزرگترین مناطق مهاجرپذیر ترکیه است. جاهد شیخو 40 ساله و تبعه سوریه است که 2 فرزند، 2 خواهر و 3 تن از نزدیکان خود را در «سفر امید» از دست داده است.
او که هم اکنون در دیاربکر به سر می برد در گفتگو به زبان کردی با خبرنگار آناتولی اظهار داشت: هنگام تلاش برای عبور غیرقانونی به یونان 6 بار توسط نیروهای گارد ساحلی دستگیر شدم. بر اثر واژگونی قایق مان در 23 مارس 2017 در نزدیکی سواحل کوشآداسی همسرم، 2 فرزندم، 2 خواهرم، دامادمان و 2 خواهرزاده ام را از دست دادم. لحظه غرق شدن دخترم از ذهنم پاک نمی شود. من و فرزند 9 ماهه ام نجات یافتیم. به طور ناگهانی سطح آب بالا آمد و قایق واژگون شد. همه در آب افتادیم. کاپیتان قایق پسرم مراد را نجات داد.
عبدالله شهروند 29 ساله افغانستانی نیز که از جنگ و درگیری به ایران فرار کرده و سپس به ترکیه آمده در سانحه رانندگی در دیاربکر همسرش را از دست داده است. او در این تصادف به شدت مجروح و یک ماه در بیمارستان بستری شده است. عبدالله هم اکنون از 3 فرزندش نیز به تنهایی مراقبت می کند.
او گفت: کمبود امکانات داشتیم. قادر به ادامه زندگی در افغانستان نبودیم. به ایران رفتیم. سپس جهت ادامه تحصیل فرزندان مان به ترکیه آمدیم. دولت ترکیه از ما حمایت کرد. می خواهم که فرزندانم در این جا آموزش ببینند. در ترکیه در آرامش و امنیت هستیم. همه ما ترکیه را دوست داریم.
