02 سپتامبر 2016•بهروزرسانی: 02 سپتامبر 2016
استانبول/ امن ایلری/ خبرگزاری آناتولی
بلال کوسه یک شهروند 41 ساله سوری است که به دلیل جنگ داخلی در کشورش با خانواده خود به ترکیه پناه آورده و سپس همراه با خانواده از سوی سازمان ملل متحد به نروژ رفته، اما دولت این کشور به بهانه معلول بودن اخراجش کرده و تنها به همسر و فرزندانش اسکان داده است.
او اکنون با حمل پلاکاردی به این مضمون که "خانواده ام را می خواهم، اما دولت نروژ آن ها را نمی دهد" مقابل کنسولگری افتخاری این کشور در استانبول تحصن کرده تا اعتراض خود را به دولت این کشور اروپایی نشان دهد.
بلال که از ترکمنهای حلب در سوریه است در سال 2013 با همسرش امل و سه بچه خود؛ خدیجه (12ساله)، آیه (10ساله) و محمد نوری (8 ساله) به استان غازیعینتاب ترکیه پناه آورد و دو سال در یک خانه اجارهای زندگی کرده است.
وی با اشاره به این که کارکنان سازمان ملل متحد در سال 2015 گفتند که او و خانوادهاش را به اروپا خواهند بود، گفت: "به آنان گفتم که چون ترکمن هستم در ترکیه راحتترم و نمی خواهم به اروپا بروم، ولی آن ها گفتند که بسیاری از سوریها به اروپا خواهیم برد. وقتی که دیدم دیگر چارهای ندارم، قبول کردم و آن ها ما را به نروژ بردند. سازمان ملل متحد پس از این که یک ماه در آنجا ماندیم، ما را در استان فینمارک این کشور اسکان دادند".
کوسه افزود: "پس از آن که شهردار از ما بازدید کرد،به من گفت تو که معلول هستی، چرا به تو اسکان داده اند. من در پاسخ گفتم: از سال 1999 متاهل هستم. او گفت: من نمی دانم؛ سه ماه فرصت داری و باید بروی. همسر و بچههایم را به خانه دیگری منتقل کردند و گفتند که خانواده خود را فراموش کن. برای جلوگیری از ارتباط من با خانوادهام نیز سیم کارت همسرم را سوزاندند".
بلال با بیان این که ارتباط خود با خانوادهاش و دستمزدی که دولت نروژ و سازمان ملل متحد به وی پرداخته می کردند، قطع شده است، اظهار داشت: مجبور به زندگی در خیابانها هستم.
او ادامه داد: "به سفارتخانه نروژ در آنکارا رفتم. حتی اجازه عبور از دروازه آن را به من ندادند. گفتند مشکل تو در استانبول حل می شود. به استانبول آمدم و مقابل دروازه ساختمان سرکنسولگری نروژ ماندم. کسی با من دیدار نکرد. من نگران همسر و فرزاند خود هستم و آنها را می خواهم".
کوسه در پایانگفت: "در آنکارا به وزارت امور خارجه و نخست وزیری ترکیه نیز مراجعه کردم. منتظر پاسخ ایشان هستم. از مردم و رئیسجمهور ترکیه درخواست کمک می کنم. 8 ماه است که در استانبول به سر می برم. در حال حاضر با کمکهای استانداری، مفتی و شهرداری استانبول زندگی می کنم".
